dit lichaam_BowieRedmanBarbiers_redderinrood
 
 

dit lichaam

Er zijn blikken, handen, woorden, bewegingen die allemaal geprobeerd hebben dit lichaam aan te vallen, geprobeerd hebben het te vormen, te verafschuwen, het tevergeefs te bevragen. Om ongenuanceerd er iets van te vinden.

Talloze keren dat iemand anders definieerden waar ik mocht bestaan, wat ik aan mocht, wanneer ik mooi mocht zijn of lelijk. Talloze keren dat ik zelf besloot dat ook te geloven.
Alle handen die mij niet wilde aanraken, handen die niet de zachtheid hadden die ik met mij mee droeg.

Ik heb ontelbaar veel calorieën geteld, te vaak op weegschalen gestaan die mijn waarde niet konden wegen.
Ik heb geleefd in een lichaam wat niet vaak als de mijne voelde.
Heb geprobeerd mezelf te veranderen tegen beter weten in.
Heb andere lichamen aangetrokken, pas sessies gehad in de hoop mijzelf te vinden.
Er zijn veel dingen afgegaan, ik ben veel verloren, zowel kilo's als zelfvertrouwen.
Zowel levenslust als respect.
Voor wie ik ben, of dacht te mogen zijn, voor hoe ik mocht bestaan.
Voor wat ik at en hoe ik dat minder kon doen.

Ik wist al vanaf heel jongs af aan, dat ik enkel in een dun lichaam mocht bestaan.
Enkel in een dun lichaam mooi was, en waardig.
Enkel in een dun lichaam door kon gaan.

Maar dit lichaam draagt mij, met mijn voeten op de grond.
Dit lichaam draagt mij, met volle buik of vol honger, dit lichaam draagt mij.
Dit lichaam is van niemand anders.
Dit lichaam is van mij.

Dag Lichaam,
Ik weet dat we een relatie hebben, en dat we onafscheidelijk zijn.
En ik op niets zo kritisch ben geweest als op jou.

Je hebt vaak niet mogen bestaan en ik heb je tevergeefs in allerlei vormen proberen te verhullen.
Achter lagen van stof, of verscholen in elastiek.
Ik heb rondjes gerend, en allerlei soorten gewicht getild.
Het gewicht van ontevredenheid, van zelfhaat, van ongeluk en van onzekerheid, van kilo's die van ons of die van ijzer.
En van veel controle.

Er zijn meer dagen dat ik controle op je uit hebt geoefend dan dagen waarin ik dat niet deed.
In die dagen heb ik gezorgd dat je niet bestond, onder luid gejuich van de buitenwereld.
Maar dat stopt nu.

Dat stopt hier.


Dag lichaam,
Ik schrijf je om te zeggen dat je bestaat.
Hoe vaak je ook roerloos beweegt, zonder te veel plek in te nemen.
Ik wil zeggen dat je bestaat, dat je leeft, dat er energie in je stroomt.
Dat er iemand in je woont, je bent als een huis, je bent mijn thuis.

Dag Lichaam,
Laat me zeggen dat er geen weegschaal gaat vertellen wat het gewicht van jouw waarde is.
Geen persoon die ooit nog mag bepalen hoe jij er wel of niet uit mag zien.
Vandaag nemen we afscheid van alles wat ongevraagd nog aan ons kleeft:

Dag haat, dag schaamte, dag honger, dag lijden.
Dag alle mensen die ons dwongen minder ruimte in te nemen.
Dag alle bochten waar ik je in heb gewrongen,
Dag alle strakke kleren die ik heb geprobeerd je te laten dragen.
Dag handen die ons niet wilde aanraken.
Dag middelbare school pauzes waarin we ons moesten verstoppen.
Dag licht uit tijdens het vrijen.
Dag filters, dag dieet, dag sporten, dag spijt, dag lijden.

Vandaag stoppen we met haten, beginnen we met ons te schatten op onze eigen waarde.
Stoppen we met vragen wanneer we mogen beginnen met leven.
Vandaag gaan we gewoon bestaan.
Welke vorm we dan ook aannemen.
Vandaag gaan we gewoon leven.

En laat ik dit aan je beloven,
Hoe je er ook uit gaat zien,  
Jij en ik blijven samen tot het einde.